Onze visie | Unity

“Eenheid en eenvoud zijn de beide ware bronnen van schoonheid”

- Johann Winckelmann -

WE ARE UNITY

Wij zijn Unity. Wij streven naar eenheid en verbinding in al onze projecten. Wij geloven dat dit basis is voor het komen tot levendige en plezierige plekken waar mensen zich verbonden mee voelen en gelukkig van worden. Samen creëren we plekken voor mensen.

Het bijzondere aan het architectuur & stedenbouw is de enorme veelzijdigheid ervan. Veelzijdigheid die goed vergelijkbaar is met de vele bouwstenen van onze samenleving. Zo veelzijdig als de samenleving is met haar demografische, economische, sociaal-culturele, technologische, ecologische en politieke onderdelen zo veelzijdig en uiteenlopend is ook ons vakgebied. Het verenigen en samen laten komen van deze factoren is één van de kernaspecten van ons bureau. Dit ligt aan de basis van een kwalitatief ontwerp. Een ontwerp waarbij het geheel meer is dan de som der delen; een holistisch ontwerp.

Continu in verandering

Steden zijn continu in verandering. Al eeuwenlang zijn steden in ontwikkeling, waaruit veel methodes en principes zijn ontstaan over stedenbouw en architectuur, doorgegeven van generatie op generatie. De Genius Loci (ziel van de plek), Identiteit van gebouwen en het creëren van ruimtes met menselijke proporties zijn hier voorbeelden van.

New Urbanism

Waarom bezoeken mensen doorgaans liever oude steden en gebouwen in de stad?

Wat is de aantrekkingskracht van onze oude steden? Waarom is het zo dat we jaar in jaar uit graag oude steden bezoeken in binnen- en buitenland? Zijn het de oude gebouwen die onze fantasie prikkelen? De vele pleinen, kramen en winkels die onze aandacht en nieuwsgierigheid weten vast te houden? De pittoreske straatbeelden die ons om elke hoek doen verwonderen?

De menselijke schaal, de bouwnijverheid, alles sluit op elkaar aan en vertelt samen een verhaal.

De steden waar we heen gaan op onze stedentrips, doorheen slenteren op onze vrije dag en waar we afspreken om een terrasje te pakken zijn doordrongen met patronen die door de eeuwen heen zijn ontwikkeld. De menselijke schaal, bouwnijverheid, hiërarchie van gebouwen, het werken met plaatselijke materialen doordringen alle lagen van de stad en vertellen daardoor een samenhangend verhaal.

Als we kijken naar de wijken en gebouwen die we nu maken zien we deze kwaliteiten nauwelijks, waarom?

Als we kijken naar de gebouwen, wijken en steden die we kort na het begin van de 20ste eeuw tot en met nu ontwikkelen, ontwerpen en bouwen worden we geconfronteerd met een enorme achteruitgang van de levendigheid en belevenis die wél vinden in de oudere delen van de stad. Waar komt deze omschakeling vandaan?

De oorsprong ligt in de industriële revolutie, toen mensen in groten getale in de stad ging wonen, waardoor overbevolkte, smerige en ongezonde wijken ontstonden.

Sinds de Industriële Revolutie zijn steden in verhoogd tempo blijven groeien en verdichten, een fenomeen dat wereldwijd nog steeds zichtbaar en actief is. Door deze enorme groei ontstonden in de eerste industriële steden dichtbevolkte, smerige, ongezonde wijken.

Tegenreactie zijn de tuinsteden en later het modernistische gedachtegoed, wat alle ontwerpprincipes van stad en gebouw achter zich laat en kiest voor lucht, licht en ruimte.

Als reactie op deze onontbeerlijke omstandigheden ontwierp Ebenezer Howard de Garden City, een visie die wonen en de stad van elkaar scheidde. Woningen zouden tussen het groen, ver van de stad, gebouwd moeten worden, met de viezigheid en drukte van de stad op een veilige afstand.

Deze nieuwe visie laat ondergewaardeerde principes zoals de menselijke maat, functiemenging en belevenis links liggen.

Het modernisme bouwde door op deze visie en schreef stedenbouwkundig de algehele functiescheiding van de stad voor. De functies wonen, werken en recreatie – eeuwenlang de bouwstenen van elke stad – werden van elkaar gescheiden. Nieuwe technieken maakten seriematige bouw steeds toegankelijker en daarmee ook het wonen in licht, lucht en ruimte.

Eind 20ste eeuw worden we geconfronteerd met de tekortkomingen van het modernistische gedachtengoed.

In de tweede helft begonnen de tekortkomingen van het modernistische gedachtengoed zich te tonen. Door de seriematigheid van de (woning)bouw ging het besef van identiteit in de stad verloren. Mensen identificeerden zich niet meer met hun woning of stad, repetitie en monotonie creëerden deprimerende stadsbeelden.
De functiescheiding creëerde slaapsteden en grotere probleemwijken. Het auto-centrisch denken maakte voor velen de stad onbereikbaar en verwijderde de menselijke schaal uit de stedenbouw.

Wij creëren steden en gebouwen vanuit de traditionele ontwerpprincipes welke aansluiten op onze moderne vraagstukken.

Als reactie op het modernistische gedachtengoed brachten meerdere theoretici ons handreikingen toe voor het maken van plekken waar mensen zich blij voelen en het dagelijks leven verrijken.
Theoretici zoals Jane Jacobs, Gordon Cullen, Christopher Alexander, maar ook Camillo Sitte schrijven ons ontwerpprincipes voor die bijdragen aan het creëren van plekken die menselijk zijn, goed en plezierig werken en betekenis geven. Zij baseren hun ontwerpprincipes niet op achterhaalde theorieën, maar op de praktijk van het dagelijkse leven en de ontwerpprincipes die voor het oprapen liggen in de patronen van de oude binnensteden.
Deze ontwerpprincipes liggen aan de basis van elk goed ontwerp. Ze vertellen ons wat wel en wat niet werkt en waarom. Door deze principes te combineren met een alsmaar veranderende vraag en context, ontstaat er keer op keer een vernieuwende oplossing. Wij bij Unity geloven in deze kracht van traditie en vernieuwing.